Terugspeeltheater wordt wereldwijd beoefend onder de oorspronkelijke, Amerikaanse naam: Playback Theatre.
Het is een vorm van improvisatietheater met verhalen uit de zaal.
De wijze waarop theatergroepen werken is zeer gevarieerd. De opdrachten tot spelen kan komen van: een buurthuis, een bedrijf of bijvoorbeeld een organisatie uit de sociale sector.
Oorsprong en traditie
We schrijven 1975. Upstate New York .
Jonathan Fox richt de Playback Theatre Company op. Hij is de regisseur.
Het is een van de theaterexperimenten uit dit decennium op zoek naar
manieren om dichter bij het publiek en zijn alledaagse gemeenschapsleven
te komen en te breken met de geschreven literaire traditie van het theater.
Fox put uit de orale tradities van het vertellen van verhalen op plekken waar mensen samen komen om de oude verhalen te horen en te delen – de wereld
van mythes, legendes en volksverhalen.
De verbindende en rituele kenmerken krijgen een belangrijke plaats
in playbacktheatre.
Een tweede bron van inspiratie vormt het psychodrama van Jacob L. Moreno, waarin het vrij uiten van emoties en het spontaan uitspelen van eigen
problemen als gezondmakende ingrediënten gelden.
De verschillen daargelaten, kennen beide vormen veel waarde toe
aan de authenticiteit die in het spontane moment ligt.
Voor Playbacktheatre monden beide bronnen uit in de waarde van inclusiviteit (versus exclusiviteit): elk individu, elke stem –zelfs de exclusieve - heeft een plaats en telt mee in de optelsom van het collectieve.
Playbacktheatre creëert een rituele ruimte waarin elk verhaal – hoe gewoon, buitengewoon, geheim of moeilijk dan ook – verteld kan worden. De uniciteit
van iemand wordt bevestigd terwijl tegelijkertijd verbindingen gemaakt
en versterkt worden.
Playbacktheatre is gegrond in alledaags leven en eigen verhalen waar spontaan improvisatiespel de waardigheid, het drama en het universele van die verhalen
wil laten zien.
Homepage Terugspeeltheater Amsterdam
